Schrijfbabes
Simone de Beauvoir was de allereerste schrijfbabe waar ik verliefd op werd. Het was een verheven liefde. Dus ontdaan van alle zondige, pornografische gedachten en gevoelens. Dat kwam mooi uit want het was halverwege de jaren zeventig van de vorige eeuw en toen waren schrijfbabes geen objecten. Ik las ‘Een zachte dood” van Simone en ik was verkocht. Het ging over het sterven van haar moeder. Niet echt een luchthartig onderwerp maar de fotografische afbeelding van Simone op de achterflap vergoedde dat. Ik las alles van Simone. Zelfs de Tweede Sexe. Een hoogdravende studie over hoe het komt dat vrouwen in onze cultuur worden onderdrukt en gebruikt als lustobject en nog meer van die dingen. Toch vond ik het niet erg want mijn verliefdheid ging diep en Simones voorhoofd vertoonde zo een prachtige welving dat ik er bijkans van naar adem moest happen.
Vele jaren en boeken later kreeg ik zelf iets met een schrijfbabe. Een overspelige relatie met Edith van Walsum namelijk. Zij had haar debuut ‘Het Trapgat” gepubliceerd en ik ging haar voor het Courantje interviewen. Ik had dat boek gelezen en ik werd niet verliefd op Edith. Dat veranderde spoedig nadat ik haar voor het eerst zag in haar kantoortje in Hoorn. Tijdens het interview werd ik getroffen door haar tengere, meisjesachtige gestalte, haar tragische bruine ogen en wrede mond. Dit alles, gecombineerd met de kortheid van haar rokje, wakkerde krachtig pornografische gedachten en gevoelens aan enzovoort enzovoort….
Jaren en boeken later kreeg je de schrijfbabe Heleen van Rooyen. Ik las niets van haar en werd niet op haar verliefd. Ook haar afbeelding deed mij niets. Zij was wel… hoe zeg je dat netjes… een ‘lekker wijf’, maar op een heel vreemde manier niet aantrekkelijk. Misschien kwam dat omdat zij een relatie had onderhouden met een collega die ik onaantrekkelijk vond maar het kan ook wat anders zijn geweest want ik kende die collega toen nog niet.
Boeken later las ik ‘Tussen een persoon’ van Esther Gerritsen. Ik was op slag verliefd hoewel ik geen afbeelding van Esther had waargenomen. Ze schreef zulk mooi tobberig proza dat in de kern heel erg waar en trefzeker was. Nadat zij weer iets later in de VPRO-gids columns liet afdrukken, werd mijn liefde voor Esther bevestigd. Het waren (en zijn) buitengewoon originele juweeltjes . Wel is mijn verliefdheid van Beauvoiriaans gehalte: zonder lustgevoelens.
Oh ja, er bestaat ook een schrijfbabe die Manon Uphoff heet maar die is oud en hoewel dat normaal gesproken geen rol speelt, doet het dat juist bij Manon Uphoff wel maar daar gaat het nu niet over.
Vandaag stond Franca Treur op de cover van M. Een blonde boerendochter met blozende wangen en stevige benen, poseert in haar zondagse goed voor de fotograaf. Ik was op slag verliefd terwijl ik op dat moment helemaal nog niet wist dat zij een schrijfbabe was. Dat bleek nadat ik opgewonden naar binnen was gebladerd en het artikel over haar las. Niet zomaar een schrijfbabe maar ook nog eens buitengewoon succesvol. Haar fotografische afbeelding op de cover triggerde onmiddellijk allerlei zondige gedachten en gevoelens. Ik heb dan ook besloten om haar boek ‘Dorsvloer vol confetti’ te gaan lezen.
