Een Fritzl-kelder. Daarin groeide Helena Scherpenzeel op. Hoewel haar vader niet die naam droeg en Helena met haar ouders en broers gewoon boven de grond woonde, stond zij toch vanaf haar vroegste jeugd tot aan haar adolescentie bloot aan niet te bevatten vormen van emotionele en seksuele terreur.
Helena is het product van een gewelddadige, alcoholische, gefrustreerde, talentloze mislukkeling van een vader en een zachtaardige maar zwakbegaafde moeder.
De wetten van de erfelijkheid ontberen menselijke redelijkheid. Indien Helena zelf een gefrustreerd en gewelddadig ontalent zou zijn geweest, gehuisvest in een afstotelijk vormeloos lichaam, inclusief lelijke kop, dan was alle ellende die zij moest ondergaan natuurlijk haar verdiende loon geweest.
Helena echter, erfde de goedmoedige zachtheid van haar moeder maar het hoge IQ van haar vader. Op deze foto is Helena twintig jaar. Haar gezicht vertelt alle gruwelijkheden uit haar jeugd op een dusdanig indringende wijze, dat ze hier verder onbesproken kunnen blijven.
Na een levenlang zwervend door verschillende grote steden in Europa te hebben gedoold, vierde Helena vandaag in de grote stad Rotterdam haar 84-ste verjaardag. „Ik weet niet goed of ik je daar mee mag feliciteren Helena’’, zeide ik, haar perkamenten hand schuddend. En Helena glimlachte waardoor je kon zien dat ze vroeger een mooie vrouw was geweest en ze zeide: „Ja hoor…het is wel vreemd hoe een mens altijd maar naar het leven blijft haken…ongeacht zijn levenspad en ongeacht zijn ouderdom.’’
Ze gebruikte letterlijk ‘haken naar’. Wij kennen dat werkwoord niet.
