Schokkend briljant… zijn de foto’s van Vivian Maier. John Maloof uit Chicago kocht in 2007 een aantal dozen vol negatieven op een veiling voor 400 dollar. Hij bleek een goudader te hebben geraakt. Honderdduizend negatieven met straattaferelen uit de jaren vijftig en zestig plus honderden niet ontwikkelde filmrollen zaten er in de door hem gekochte nalatenschap.
Het meest opzienbarend was echter de maker van al die opnamen: een onbekende vrouw die veertig jaar lang als kinderoppas werkte om er in haar vrije tijd met een rolleiflex grootbeeldcamera op uit te trekken.
Al haar tot nu gepubliceerde foto’s zijn van een onvoorstelbare schoonheid, qua compositie, onderwerpkeuze, technische behandeling alleen te vergelijken met de allergrootste en bekendste fotografen uit de vorige eeuw van het kaliber Cartier Bresson. Alleen… Vivian bleef haar hele leven anoniem en deed ook geen enkele moeite om haar foto’s gepubliceerd te krijgen.
Kennelijk haalde zij al haar artistieke voldoening uitsluitend uit de creatie: het moment van de afdruk, het bevriezen van het ogenblik, het boekstaven en registreren van het leven dat aan ons voorbij schiet. Meer wilde ze niet. Ze deelde haar werk ook met niemand. Ze heeft zelfs niet de moeite genomen om al haar werk zelf te bewonderen.
Een vergelijking met de Portugese schrijver Fernando Pessoa dringt zich hier op. Pessoa schreef zijn hele leven lang pagina’s vol terwijl hij als anonieme kantoorklerk zijn werk verrichtte bij een handelsfirma in het begin van de vorige eeuw in Lissabon. Hij ‘fotografeerde’ het leven om hem heen en van hemzelf in woorden, zonder moeite te doen om er iets van gepubliceerd te krijgen.
Gevolg was dat veertig jaar na zijn dood een kist vol ongepubliceerd en ongelezen werk werd aangetroffen dat thans tot de allerbeste ego-literatuur ter wereld behoort.
Een diepgravend, parallel biografisch onderzoek naar de levens van deze twee anonieme supertalenten zou nu onmiddellijk ter hand moeten worden genomen, maar ja… wie gaat dat doen???
