Sinds de moord op de heer O. Bin Laden is er ook in Berlijn sprake van een verhevigde nervositeit. Speciale politie-eenheden zetten gisteren zo maar opeens een deel van Unter den Linden af ter hoogte van de Branderburger Tor. Het grappige is dat de kranten vandaag geen melding maken van het voorval.
Onder de dreiging van een terroristische bomaanslag op de Amerikaanse ambassade of op de Berlijnse U-bahn, biedt het Stasi-museum in voormalig Oost-Berlijn een oase van kneuterige rust en veiligheid. In het nog in jaren zestigstijl vormgegeven kantoorgebouw nabij de Normanenstrasse worden spullen tentoongesteld die nu van een niet te bevatten naïviteit getuigen. Minox-camera’s in stropdassen, nagra-opname apparaten in damestasjes maken van de ooit zo gevreesde Oost-Duitse geheime dienst een padvindersclubje. Op de overgeleverde PR-pamfletten wordt een ideologie uiteen gezet die veel weg heeft van de attractie-beschrijvingen in Disney-land of de Efteling. De heer O. Bin Laden verhoudt thans zich tot de heer E. Mielke (hoogste stasibaas) als Pol Pot tot Goldfinger. Waar blijft de tijd? Hoe snel wijzigen betekenissen zich. Hoe lang zal het duren voordat de heer Bin Laden wordt herinnerd als een van de rovers van Ali Baba? Of een van de karikaturen van tekenaar/schilder George Grosz, wiens werk nu gedeeltelijk valt te bewonderen in de National Galerie?
De terassen in Prenzlauer Berg lijken tijdloos, zo zonovergoten als ze erbij liggen op de schilderachtige straten en pleinen. De Kollwitzplatz heeft een teletijdmachine-achtige werking. Als de kinderen van de jeugdige yuppen ouders niet van die hippe kleertjes aan hadden gehad en als al die papa’s en mama’s niet doorlopend met macs en iPhones in de weer waren geweest, had je je in de jaren dertig van de vorige eeuw gewaand.
